Odznaczenia

• Order Virtuti Militari kl. IV i V
• Krzyż Niepodległości
• Order Polonia Restituta kl. III i IV
• dwukrotnie Krzyż Walecznych
• Złoty Krzyż Zasługi
• Krzyż Grunwaldu kl. III

Miejsce pochówku

Al. Zasłużonych A 25, grób 22

Bibliografia

• Aby dochować wierności. Bronisław Prugar-Ketling, wyd. Odpowiedzialność i Czyn, Warszawa 1990
• Generał Bronisław Prugar-Ketling.
  Wspomnienia syna - Zygmunt Prugar-Ketling, wydawnictwo RYTM, Warszawa 2006

Biogram

• Ur. 2 VII 1891 r. w Trześniowie na Podkarpaciu; syn Karola Prugara i Ludwiki z Rymanowiczów. Ukończył gimnazjum
  im. Królowej Zofii w Sanokuaktywnie uczestnicząc
  w organizacji młodzieżowej "Zarzewie"
• 1912 - odbył służbę wojskową w wiedeńskim 84. Pułku Piechoty
• Przed I wojną światową studiował na Wydziale Prawa
  i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego, działał
  w polskich organizacjach niepodległościowych,
  m.in. w Drużynach Bartoszowych
• 1914 - służył w armii austriackiej, w 10. Pułku Piechoty, brał udział w bitwie pod Kraśnikiem, następnie w 89. Pułku Piechoty w bitwie gorlickiej pod Baligrodem
• 1916 - walczył na Wołyniu k. Łucka; dwukrotnie ranny, w 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej
• 1917 - po ucieczce z niewoli wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej
• 1 VI 1918 - w Murmańsku otrzymał z rąk gen. Józefa Hallera rozkaz wyjazdu do Francji
• 20 VII 1918 - przyjęto go do Armii Polskiej we Francji przydzielając do 1. Dywizji Strzelców Pieszych
• 1 IX 1918 - został odznaczony Krzyżem Wojennym
  Croix de Guerre za męstwo na polu walki pod Celes
  w Wogezach
• VII - XI 1918 - dowodził kompanią, potem jako dowódca
  3. batalionu 2 Pułku Strzelców Polskich (po powrocie do kraju przemianowanym na 44 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych); na czele batalionu wziął udział w wojnie z bolszewikami
• 2 I 1920 - został słuchaczem II Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego
• IV 1920 - został skierowany na front celem odbycia praktyki sztabowej pełniąc obowiązki szefa Oddziału Operacyjnego
  w Sztabie Grupy Operacyjnej płk SG Józefa Rybaka (w składzie 3 Armii gen. por. Edwarda Rydza-Śmigłego), następnie kierował Oddziałem III Operacyjnym Sztabu 4 Armii gen. Leonarda Skierskiego
• I - IX 1921 - kontynuował naukę w W.S.Woj. - po ukończeniu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 2 Dywizji Górskiej; później na różnych stanowiskach sztabowych w armii
• 1929 - został dowódcą 45 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych
• X 1935 - mianowany szefem Departamentu Piechoty M.S.Wojsk.
• X 1938 - VII 1939 - na stanowisku dowódcy Piechoty Dywizyjnej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanisławowie
• I IX 1939 - dowodził 11 DP w składzie Armii "Karpaty"; dowodzona przez niego dywizja wsławiła się m.in. rozbiciem
  w nocnym uderzeniu zmotoryzowanego pułku SS-Division Germania. Uniknął niewoli niemieckiej i śmierci w ZSRR - przez Węgry przedostał się do Francji
• 11 XI 1939 - został powołany na stanowisko dowódcy
  2 Dywizji Strzelców Pieszych
• Mianowany generałem brygady ze starszeństwem
  od 15 września 1939
• VI 1940 - na czele dywizji walczył w czerwcu w południowo-wschodniej Francji, m.in. w bitwie o wzgórza Clos du Doubs
  w Alzacji
• 20 VI 1940 - z większością swych wojsk przekroczył granicę Szwajcarii i resztę wojny spędził na internowaniu; dzięki nadzwyczajnej pracy Generała 43.000 żołnierzy miało możliwości pomocy, rozwoju, pracy. Najlepsi studiowali
  na szwajcarskich uniwersytetach (Zurych, St. Gallen, Fryburg), wielu otrzymało pomoc z YMCA na szkolenie zawodowe, większość bardzo ofiarnie pracowała fizycznie budując łącznie do końca wojny 440 km dróg i 56 mostów, zwiększając dwukrotnie (do 1944) areał ziemi uprawnej w Szwajcarii
• XII 1945 - powrócił do Polski i pełnił funkcje szefa gabinetu Naczelnego Dowódcy, szefa Departamentu Piechoty MON
  i szefa Departamentu Wyszkolenia Bojowego Dowództwa Wojsk Lądowych
• 21 VII 1947 - awansowany do stopnia generała dywizji
• 18 II 1948 - zmarł w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach