gen. bryg. Leopold Okulicki

Odznaczenia

Virtuti Militari kl. 5 i 4
Krzyż Niepodległości, Krzyż Walecznych 4x
Złoty Krzyż Zasługi
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
pośmiertnie amerykańskim Legion of Merit

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

Roczniki oficerskie 1924, 1928, 1932
W. Chocianowicz. W 50 Lecie powstania WSWoj.
w Warszawie. Londyn 1969
Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 21939-1945. Warszawa 1990
K. A. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944 t. II Warszawa 1978
M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. Warszawa 1986
A. Przemyski. Ostatni Komendant Generał Leopold Okulick
i. Lublin 1990

Biogram

Ur. 12 XI 1898 w Bartucicach koło Okulic, pow. Bochnia,
syn Błażeja i Anny z d. Korcyl, w rodzinie chłopskiej
1909 - ukończył szkołę ludową w Okulicach
1914 - ukończył pięć klas gimnazjum w Bochni (świadectwo dojrzałości otrzymał w tymże gimnazjum w IV 1919)
V 1913 - wstąpił do Związku Strzeleckiego w Bochni
V 1914 - ukończył szkolenie zdając egzamin podoficerski
VIII 1914 - wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich
w Krakowie
20 X 1914 - został zwolniony do domu z powodów zdrowotnych; kontynuował naukę
15 VI 1915 - ponownie zameldował się do służby w Legionach
i został przydzielony do 3 pp. Leg. II Brygady (ps. "Sęp")
X 1916 - awansowal w do stopnia sierżanta piechoty
1917 - uczęszczał na kurs oficerski w Zegrzu
VII 1917 - w czasie kryzysu przysięgowego w odmówił złożenia przysięgi
18 IX 1917 - jako poddany austriacki został wcielony
do 93 pp armii austro-węgierskiej
I-III 1918 - przebywał w szkole oficerów rezerwy
w Koszycach; został skierowany na front włoski
XI 1918 - sformował w Bochni z uczniów gimnazjum pluton POW (włączony w skład 4 pp Leg.)
14 XI 1918 - wyruszył na odsiecz Lwowa w stopniu pchor. dowodcy plutonu 5 kompanii; uczestniczył w walkach
o Przemyśl i Lwów, potem w walkach na froncie ukraińskim
i w okolicach Lwowa
3 II 1919 - został ciężko ranny podczas podjętej na ochotnika akcji zniszczenia stanowiska karabinów maszynowych
V 1919 - po powrocie do zdrowia w uczestniczy w szeregach
4 pp. Leg. w walkach na froncie bolszewickim
11 VI 1919 - wyróżnił się w walkach pod Wołożynem
10 VII 1919 - odznaczył się męstwem w walkach pod Mołodecznem, gdzie znow zostaje ranny (do VIII 1919
w szpitalu)
1 VI 1920 - walcząc w rejonie Wołkowyska zostaje ciężko ranny pod Berezyną (jako dowódca kompanii w stopniu
ppor. 4 pp Leg.)
VIII 1920 - po wyleczeniu ran powraca na front (jako p.o. dowódcy batalionu 4 pp Leg.) i bierze udział w kontrofensywie spod Warszawy; po zakończeniu walk wraz z 4 pp Leg. jako dowódca kompanii stacjonuje kolejno w Suwałkach,
Białej Podlaskiej i Kielcach
1922 - zweryfikowany przez Ministerstwo Spraw Wojskowych w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919
1922 - ożenił się z Władysławą z d. Jabłońskiej (1900-1989)
1923-1925 - był słuchaczem III promocji w Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie
1 XI 1925 - przeniesiony do DOK III Grodno, na stanowisko kierownika referatu mobilizacyjnego
1 I 1928 - awansowany do stopnia majora Sztabu Generalnego
1 II 1928 - p.o. szefa Wydziału Ogólnego i od 1929 kierownika Okręgowego Urzędu WF i PW
21 IV 1930 - 10 VII 1931 - mianowany dowódcą 1 Batalionu 75 pp stacjonującego w Rybniku
VII 1931 - został wykładowcą taktyki broni połączonych
w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie
21 IV 1934 - 20 IX 1935 - mianowany szefem sztabu 13 DP
w Równem na Wołyniu
X 1935 - przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału "Wschód" w Oddziale III (operacyjnym) Sztabu Głównego; uczestniczył
w opracowaniach planu wojny z ZSRR, w tym też planu "Wschód"
1 I 1936 - awansowany do stopnia ppłk dypl. piechoty
1 IV 1939 - mianowany szefem Wydziału Sytuacyjnego
i zastępcą szefa Oddziału III.; uczestniczy w opracowaniach planu operacyjnego "Zachód"
31 VIII - 1 IX 1939 - pełniąc dyżur w Sztabie Głównym zarządził alarm w związku z wybuchem wojny
6 IX 1939 - na własną prośbę pozostał w okrążonej przez Niemców Warszawie jako oficer łącznikowy Naczelnego Wodza przy sztabie Dowództwa Obrony Warszawy
10 IX 1939 - bierze udział w obronie Warszawy jako szef sztabu odcinka Warszawa-Zachód
18 IX 1939 - walczy jako dowódca zgrupowania na Woli
27 IX 1939 - w obliczu decyzji gen. dyw. Juliusza Rómmla
o kapitulacji miasta zamierzał przedostać się na Węgry,
jednak jeszcze tego samego dnia oddał się do dyspozycji
gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego
28 IX 1939 - został zaprzysiężony do Służby Zwycięstwu Polski. Należał do grupy oficerów organizujących SZP
X 1939 - pełnił funkcję dowódcy wojewódzkiego SZP Łódź,
a od I 1940 k-dta Okręgu ZWZ Łódź, gdzie mieszkał początkowo przy ul. Kilińskiego 117 zameldowany pod fałszywym nazwiskiem Johann Müller
III 1940 - przekazal rozkaz komendanta płk. dypl. Stefana Roweckiego, nakazujący mjr. Henrykowi Dobrzańskiemu ps. "Hubal" rozwiązanie jego oddziału i przejście do konspiracji
1 VII 1940 - został awansowany do stopnia
płk. dypl. piechoty
14 VIII 1940 - zdekonspirowany na terenie Łodzi i zagrożony aresztowaniem został odwołany z funkcji i przeniesiony
do KG ZWZ w Warszawie, gdzie przez miesiąc pełnił funkcję inspektora KG ZWZ
X 1940 - został mianowany komendantem Obszaru Nr 2 (Białystok) i 3 (Lwów) pod okupacją sowiecką z siedzibą
we Lwowie
23 X 1940 - wyruszył z Warszawy do Lwowa (pod nazwiskiem Jan Mrówka)
21-22 I 1941 - został aresztowany przez NKWD we Lwowie przy ul. Zadwórzańskiej 117 i wywieziony do Moskwy, gdzie osadzono go na Łubiance, a w IV 1941 w więzieniu Lefortowo, skad został zwolniony 12 VIII 1941
VIII 1941 - mianowany szefem Sztabu Armii Polskiej
gen. Władysława Andersa w ZSRR
4 XII 1941 i 18 III 1942 - dwukrotnie uczestniczył
w rozmowach gen. Władysława Andersa ze Stalinem
21 III 1942 - mianowany dowódcą 7 DP formowanej
w Kermine w Uzbekistanie
VI 1942 - odwołany do dyspozycji Naczelnego Wodza WP
IX 1942 - przybył do Londynu i zgłosił się do pracy konspiracyjnej w Kraju
26 VI 1943 - pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza WP; przydzielony do Oddziału VI Naczelnego Wodza WP
1 X 1943 - został organizatorem i komendantem Bazy nr 10
w Ostuni k/Bari we Włoszech
21-22 V 1944 - po szkoleniu - zrzucony do kraju w nocy
na placówkę "Kos" w okolicy Wierzbna k/Proszowic; jednocześnie awansowany do stopnia gen. brygady (z dnia 22 V 1944)
3 VI 1944 - objął funkcję zastępcy Szefa Sztabu K-dy Gł. AK
8 VII 1944 - stracił syna Zbigniewa (1924-1944), który poległ pod Osimo k/Ankony jako podchorąży 1 pułku artylerii
II Korpusu
27 VII 1944 - mianowany dowódcą organizacji "NIE"
01 VIII 1944 - po wybuchu Powstania Warszawskiego pozostał zakonspirowany
06 IX 1944 - p. o Szefa Sztabu Komendy Gł. AK. (po ciężkim zranieniu gen. T. Pełczyńskiego 4 IX 1944)
X 1944 - po upadku powstania Komendant Gł. AK
gen. T. Komorowski wyznaczył go swoim następcą;
gen. Okulicki opuścił Warszawę wraz z ludnością cywilną
21 XII 1944 - formalna nominacja na stanowisko Komendanta Gł. AK przez prezydenta RP W. Raczkiewicza; przebywał
na terenie Piotrkowa Trybunalskiego, Częstochowy
19 I 1945 - rozwiązaniu AK w podwarszawskim Milanówku, Podkowie Leśnej i w Pruszkowie; nadal kierował strukturami konspiracji podejmując jednocześnie akcję zakonspirowania kadry, broni i sprzętu
I 1945 - zatwierdził wnioski awansowe i odznaczeniowe
dla żołnierzy AK
27 III 1945 - w wyniku prowokacji NKWD został aresztowany w Pruszkowie i wywieziony do Moskwy, gdzie go uwięziono
na Łubiance
18 - 21 VI 1945 - w tzw. procesie szesnastu toczącym się przed Kolegium wojskowym Sądu Najwyższego w Moskwie został skazany na 10 lat więzienia
24 XII 1946 - zamordowany w wyniku wydanego tajnego wyroku przez OSO NKWD; na Łubiance znajduje się
jego symboliczny grób