Odznaczenia

• Order Orła Białego (pośmiertnie w 1995)
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (1942)
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1923)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Niepodległości z Mieczami
• Krzyż Walecznych 4x (1922)
• Krzyż Walecznych 4x (1939-1943)
• Złoty Krzyż Zasługi 2x
• Krzyż Armii Krajowej (pośmiertnie w 1967)
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
• Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918-1921
• Gwiazda Wytrwałości
• Krzyż Oficerski Legii Honorowej (Francja, 1937)
• Krzyż Komandorski Legii Zasługi (pośmiertnie
  9 VIII 1984 przez prezydenta USA Ronalda Regana)

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

• Stefan Rowecki: Umocnienia polowe. Warszawa: Komisja Wojskowa, Szkoła Podchorążych W.P., 1918
• Stefan Rowecki: Umocnienia polowe. Cz. 2 Kurs
  I-ej klasy. Warszawa: Komisja Wojskowa, Szkoła Podchorążych W. P., 1918
• Stefan Rowecki: Atlas (100 rysunków) do Umocnień polowych wojny pozycyjnej (część II-ga). Warszawa: Komisja Wojskowa, Szkoła Podchorążych W.P., 1918
• Stefan Rowecki: Umocnienia polowe. Warszawa: Księgarnia Wojskowa, M.S.Wojsk. Departament Naukowo-Szkolny, 1919
• Stefan Rowecki: Umocnienia polowe. Atlas. Warszawa: Księgarnia Wojskowa, M.S.Wojsk. Departament Naukowo-Szkolny, 1919
• Stefan Rowecki, Seweryn Elterlein: Czerwona Armja Bolszewicka: (jej organizacja, wartość i taktyka): opracowane na podstawie doświadczeń bojowych
  z 1918-20 r.,Drukarnia D-wa 4 Armii, 1920
• Stefan Rowecki: Okopywanie się i urządzanie pozycji. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1921
• Stefan Rowecki: Walki uliczne. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1928
• Stefan Rowecki: Propaganda jako środek walki. 1932
• Stefan Rowecki (red.): Przegląd Wojskowy. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Oddział II Sztabu Generalnego
  i Towarzystwo Wiedzy Wojskowej, 1924-1935.
• Stefan Rowecki: Wspomnienia i notatki: czerwiec wrzesień 1939. [S.l. s.n.], [ 1980 ].
• Stefan Rowecki: Dzieje oręża polskiego. [S.l.] "Wolny Polak", [ 1983 ].
• Stefan Rowecki: Wspomnienia i notatki autobiograficzne (1906-1939)
• Andrzej Krzysztof Kunert, Józef Szyrmer, Warszawa, Sp. Wyd. Czytelnik, 1988
• Tadeusz Żenczykowski, Generał Grot. U kresu walki, Wydawnictwo Polonia, Londyn, 1983
• Tomasz Szarota, Stefan Rowecki "Grot". Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1985
• Irena Rowecka-Mielczarska, Ojciec. Wspomnienia córki gen. Grota-Roweckiego. Sp. Wyd. Czytelnik, 1985
• Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987
• Grzegorz Mazur, Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa, 1987
• Cezary Leżeński, Bez buławy. Generała "Grota" żołnierski los. Wydawnictwo LSW, Warszawa, 1988
• Andrzej Krzysztof Kunert, Tomasz Szarota, Generał Stefan Rowecki "Grot" , Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa, 2003

Biogram

• Ur. 25 XII 1895 w Piotrkowie Trybunalskim; syn Stefana Augusta Leona i Zofii z Chrzanowskich
• 1906 - rozpoczął naukę w gimnazjum polskim w Piotrkowie Trybunalskim
• 1911 - był współorganizatorem, a następnie stał na czele pierwszego tajnego zastępu skautowego w Piotrkowie Trybunalskim
• 1912 - rozpoczął studia techniczne w Warszawie, w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda
• 1913 - wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich w Warszawie
• I 1914 - po ukończeniu kursu podoficerskiego w Rabce dowodził IV plutonem kompanii warszawskich Polskich Drużyn Strzeleckich
• VII 1914 - wyjechał potajemnie na kurs oficerski w Nowym Sączu (w zaborze austriackim)
• 1914 - wstąpił do Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego; walczył w I. Brygadzie Legionów Polskich
• 11 VIII 1917 - po kryzysie przysięgowym przebywał w obozie dla internowanych oficerów Legionów w Beniaminowie
• II 1918 - wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej (tzw. Polnische Wehrmacht)
• 27 III 1918 - został mianowany porucznikiem, został wykładowcą przedmiotu "umocnienia polowe", w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej
• 1918-1919 - ukończył dodatkowo kurs fortyfikacyjny
  i minerski w Modlinie
• 1918 - uczestniczył w rozbrajaniu okupantów niemieckich
• 1919-1920 - walczył w wojnie polsko-bolszewickiej,
  m.in. jako szef Oddziału II Frontu Południowo-Wschodniego
  i Grupy Uderzeniowej gen. Edwarda Rydza-Śmigłego
• 1921-1922 - był słuchaczem kursu doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej; uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego
• 1923-1926 - został przydzielony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego na stanowisko
  szefa Wydziału I Naukowego
• 1921-1926 - był oficerem Biura Ścisłej Rady Wojennej
• IX 1926-1930 - obejmował stanowisko I oficera sztabu w Inspektoracie Armii gen. dyw. Józefa Rybaka; był założycielem
  i redaktorem "Przeglądu Wojskowego"
• 1930-1935 - pełnił funkcję dowódcy 55 Poznańskiego Pułku Piechoty w Lesznie
• XI 1935 - objął dowodzenie Brygadą KOP "Podole"
• VII 1938 - został dowódcą piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach
• 10 VI 1939 - minister spraw wojskowych, gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki zaproponował mu objęcie dowództwa nad drugą
  w Wojsku Polskim brygadą pancerno-motorową
• 20 VI 1939 - wyznaczony został na stanowisko dowódcy Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej
• 4 IX 1939 - podporządkowany został gen. dyw. Tadeuszowi Piskorowi, dowódcy Armii "Lublin"; dowodził brygadą w obronie środkowej Wisły, a później w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim; po kapitulacji armii uniknął niewoli
  i powrócił do Warszawy
• 5 X 1939 - został zastępcą komendanta Służby Zwycięstwu Polski, gen. bryg. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza
• 3 V 1940 - został mianowany generałem brygady i komendantem Obszaru Warszawskiego ZWZ; następnie komendantem obszaru Polski pod okupacją niemiecką
• 30 VI 1940 - został komendantem głównym ZWZ i dowódcą
  Sił Zbrojnych w Kraju
• Był wówczas inicjatorem powołania stanowiska Delegata Rządu na Kraj, co zaproponował gen. Władysławowi Sikorskiemu
  w 1940
• XII 1940 - utworzył w Biurze Informacji i Propagandy specjalną komórkę N
• X 1941 - przekształcił komórkę N w Samodzielny Podwydział N, tzw. Akcję N (dywersja, wojna psychologiczna propaganda wymierzona przeciwko okupantowi niemieckiemu); wyniki pracy Akcji N były regularnie przesyłane przez gen. Roweckiego
  do Rządu Polskiego w Londynie
• XI-XII 1941 - utworzył organizację "Wachlarz" łącząć najważniejsze organizacjei konspiracyjne w kraju w jednolite wojsko podziemne, od 1942 występujące jako Armia Krajowa
• 14 II 1942 - został komendantem głównym Armii Krajowej, dokonał jej restrukturyzacji, usprawnił system dowodzenia, stanwczo sprzeciwiał się współpracy z komunistami z PPR
  z nieoficjalnym przedstawicielem Michałem Żymierskim na czele (wówczas agentem NKWD)
• 1942 - nadzorował przygotowanie planu powstania powszechnego
• 7 XII 1942 - pełnił funkcję Delegata Ministra Obrony Narodowej w Kraju
• 30 VI 1943 - został zdekonspirowany i aresztowany przez Gestapo w Warszawie
• (zdradzony przez agentów Gestapo ulokowanych w wywiadzie AK), następnie przewieziony do Berlina, gdzie odrzucił niemiecką propozycję współpracy m.in. w planowanej akcji antybolszewickiej
• VII 1943 - osadzony w obozie koncentracyjnym
  w Sachsenhausen
• 1 - 2 VIII 1944 - zamordowany w obozie koncentracyjnym
  w Sachsenhausen z rozkazu Himmlera (na wieść o wybuchu powstania warszawskiego)