Odznaczenia

• Virtuti Militari kl. 5
• Krzyż Walecznych, Krzyż Niepodleglosci
• Złoty Krzyż Zasługi
• Spadochronowa Odznaka Bojowa
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  z Gwiazdą (1988 pośmiertnie)

Miejsce pochówku

kwatera A 19, rząd 7, grób 11

Bibliografia

• Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932
• B. Polak. Kawalerowie VM 1792-1945, t. III,
  cz. 1 (1939)
• Z. Mierzeński Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990
• T. Kryska-Karski St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. Warszawa 1991
• R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939
• Stanisław Sosabowski Najkrótszą drogą
• Stanisław Sosabowski Droga wiodła ugorem

Biogram

• Ur. 8 V 1892 w Stanisławowie, syn Franciszka i Franciszki
• Uczył się w szkole powszechnej, potem w Gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Stanisławowie; zaangażował się w działalność niepodległościową: był członkiem Drużyny Strzeleckiej a także w Towarzystwie Młodzieży Polskiej
• 1910 - zdał z wyróżnieniem maturę
• 1910 - wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia
  w Wyższej Szkole Handlowej, które musiał przerwać ze względu na trudne warunki materialne
• 1912 - po powrocie w do Stanisławowa podął pracę jako urzędnik bankowy działając jednocześnie w organizacjach niepodległościowych: otrzymał nominację na komandanta
  XXIV Drużyny Strzeleckiej
• 1913 - został hufcowym organizowanej przez siebie drużyny skautowej
• X 1913 - został wcielony do armii austriackiej i przydzielony
  do 58 pp w Stanisławowie; tam też ukończył szkołę oficerską rezerwy w stopniu chorążego piechoty
• VIII 1914 - uczestniczy w walkach na froncie
  m. in. pod Przemyślem
• 15 VI 1915 - został ranny nad rzeką Lesną; przebywał
  na leczeniu w szpitalu w Lublinie
• 1 I 1916 - został awansowany do stopnia ppor. piechoty;
  po wyleczeniu ran uczestniczy w walkach na froncie
• 1 I 1918 - awansowany do stopnia por. piechoty
• 1 XI 1918 - po zakończeniu wojny rozpoczął służbę w WP
  w Lublinie, gdzie został przydzielony do służby w Kwaterze Naczelnego Dowództwa WP
• 15 XI 1918 - został mianowany na stopien kpt. piechoty;
  w Lublinie służył w DOGen. jako kierownik Komisji Likwidacyjnej b. austriackiego Gubernatorstwa
• I 1919 - pracował dodatkowo jako delegat M.S.Woj.
  w Głównym Urzędzie Likwidacyjnym
• 9 XI 1920 - został zweryfikowany w stopniu mjr piechoty
  ze starszeństwem od 1 VI 1919
• nie brał udziału w wojnie polsko-bolszewickiej pomimo zgłoszenia się na odezwę Rady Obrony Państwa - nie otrzymał zgody przełożonych z uwagi na to, że brak było kompetentnego oficera, któremu by mógł przekazać swoje obowiązki
• 1 III-29 VI 1922 - szefem wydziału w Oddziale IV Sztabu Generalnego
• X 1922-X 1923 - studiował w Wyższej Szkole Wojennej
  w Warszawie uzyskując tytuł naukowy oficera dyplomowanego Sztabu Generalnego; powraca do służby w Oddziale IV SG
• 1 I 1927 - został awansowany do stopnia ppłk. SG piechoty
• 1927 - został przeniesiony do 75 pp w Chorzowie,
  gdzie obejmuje dowództwo I baonu stacjonującego w Rybniku
• 1929 - został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy
  3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku
• XI 1929 - pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych
  w Warszawie, gdzie był wykładowcą, a potem kierował katedrą operacyjną służby sztabów M.S.Woj.
• I 1937 - został mianowany dowódcą 9 pp Leg. w Zamościu
• I 1939 - został przeniesiony na stanowisko dowódcy 21 pp "Dzieci Warszawy" na Cytadeli w Warszawie, którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 8 DP
• I IX 1939 - walczył pod Ciechanowem, na przedpolach Modlina, potem od 7 IX 1939 w obronie Warszawy,
  gdzie dowodził odcinkiem obrony "Grochów"
• 19 III 1939 - został awansowany do stopnia
  płk. dypl. piechoty
• 28 IX 1939 - po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli; podjął działalność konspiracyjną w Służbie Zwycięstwu Polski. Początkowo skierowany na teren Łodzi z nominacją
  na stanowisko dowódcy wojewódzkiego SZP Łódź. Występował pod ps. "Węglarz"
• XI 1939 - po powrocie do Warszawy został w wysłany jako emisariusz przez płk dypl. Stefana Roweckiego "Grota"
  z meldunkami gen. M. Tokarzewskiego z sytuacji w kraju
• 22 XII 1939 - przez Węgry i Rumunię dotarł do Paryża: przekazał meldunki do sztabu NW i złożył relację
  gen. W. Sikorskiemu ze stanu podziemnej organizacji wojskowej w kraju
• został przydzielony na stanowisko zastępcy dowódcy tworzonej 4 DP
• 21 VI 1940 - po klęsce Francji kierował ewakuacją żołnierzy
  4 DP do Wlk. Brytanii, gdzie ewakuowana grupa żołnierzy
  i oficerów 4 DP staje się zalążkiem formowanej w m. Ellock
  w Szkocji 4 Kadrowej Brygady Strzelców
• 23 X 1940 - brygadę skierowano na Półwysep Firth of Forth
  do obrony i obserwacji zatoki morskiej; w Ridgway, z inicjatywy polskiego dowództwa wojskowego rozpoczęto szkolenie spadochronowe polskich ochotników - płk Sosabowski wysyłał tam swoich najlepszych żołnierzy z brygady (w brygadzie rozpoczeto ćwiczenia strzeleckie, narciarskie i innych kursów specjalistycznych); wkrótce tez obejmuje dowództwo
  1 Samodzielnej Brygady spadochronowej. Pod jego kierunkiem własnym sumptem żołnierze Brygady zbudowali ośrodek szkoleniowy w Largo House, gdzie wykonał swoje pierwsze skoki spadochronowe
• X 1942 - Naczelny Wódz, gen. Władysław Sikorski pozostawił Brygadę do swej wyłącznej dyspozycji
• 15 VI 1944 - został mianowany gen. brygady; w wyniku intryg Anglików podporządkowano brygadę dowództwu sprzymierzonych
• 21 IX 1944 - część Brygady, pod dowództwem generała Sosabowskiego, uczestniczy w operacji powietrzno-desantowej pod Arnhem, skacząc w rejonie m. Driel
• 24 IX 1944 - w rejonie Grave ladowała pozostała część Brygady
• 25-26 IX 1944 - oddziały polskie pod dowództwem generała Sosabowskiego osłaniały odwrót niedobitków brytyjskiej Dywizji Powietrzno-desantowej
• 26 IX 1944 - operacja "Market-Garden" zakończyła się wielkimi stratami z powodu braku rozpoznania wywiadowczego, złej koordynacja działań wojskowych, brak łączności i złemu dowodzeniu dowództwa Sprzymierzonych; tylko dzięki dobremu dowodzeniu Generała i świetnemu wyszkoleniu jego żołnierzy zaledwie 23 % spośród nich zostało rannych i zabitych
  i kilkudziesięciu zostało wziętych do niewoli,
  (w tym 2/3 rannych)
• 27 XII 1944 - został odwołany z funkcji d-cy Brygady
  i mianowany inspektorem jednostek etapowych
  i wartowniczych (na skutek intryg w sztabie alianckim)
• 1948 - po demobilizacji w pozostał na emigracji
  w Wlk. Brytanii, sprowadził z kraju syna Stanisława jego żonę
  i dwoje wnuków; zamieszkał w Londynie, próbował działalności prywatnej, remontował domy, prowadził warsztat tapicerski
• 5 XII 1949 - zatrudnił się w fabryce urządzeń elektrycznych "CAV" jako magazynier; odchodząc na emeryturę w wieku
  75 lat nie nabył praw emerytalnych, otrzymał tylko skromna odprawę, a od kolegów z pracy złote pióro; był honorowym Seniorem Związku Spadochroniarzy Polskich, brał udział
  w pracach związanych z tworzeniem Instytutu Historycznego im. Gen. W. Sikorskiego. Zajmował się działalnością pisarską; wydał dwie książki i opublikował szereg artykułów historycznych
• 25 IX 1967 - zmarł w Londynie, zostal pochowany
  na cmentarzu Hillington Middx
• 14 X 1967 - jego prochy zostały przewiezione do kraju
  i złożone z honorami wojskowymi w rodzinnym grobowcu
  na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach