Odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Niepodległości z Mieczami
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (dwukrotnie)

Miejsce pochówku

kwatera A 26, grób przy pomniku "Gloria Victis"

Bibliografia

• Daniel Bargiełowski - Po trzykroć pierwszy. Michał Tokarzewski-Karaszewicz. Generał broni, teozof, wolnomularz, kapłan Kościoła liberalnokatolickiego. Tom 1. Warszawa 2000, Tom 2. Warszawa 2001, Tom 3. Warszawa 2002.
• Marcin Spórna - Słownik najsłynniejszych wodzów
  i dowódców polskich. Kraków 2006

Biogram

• Ur. 5 I 1893 we Lwowie. Był synem Bolesława i Heleny z domu Lerch de Lerchensfeld. Ukończył gimnazjum w Drohobyczu.
• 1913 - rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, kontynuowane później
  na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie; działał
  w organizacjach niepodległościowych dowodzonych przez Józefa Piłsudskiego, był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej, należał do Związku Walki Czynnej
  i Związku Strzeleckiego
• 1913 - jako dowódca oddziałów Związku Strzeleckiego
  w Drohobyczu i Samborze oraz inspektor Okręgu Krakowskiego Związku Strzeleckiego, odbył latem roku elitarny kurs oficerski w Stróży na Podhalu (otrzymując prawo do noszenia odznaki Parasola)
• 1914 - jako obywatel Austro-Węgier został wcielony do armii; ukończył kurs oficerów rezerwy
• VIII 1914 - wstąpił do Legionów Polskich, dowodząc kolejno V, a następnie II batalionem 5 Pułku Piechoty Legionów,
  III batalionem 6 Pułku Piechoty Legionów, następnie objął dowodzenie 5 Pułkiem Piechoty Legionów
• X 1914 - został ciężko ranny podczas bitwy
  pod Łaskami-Anielinem
• W 1915 - brygadier Józef Piłsudski awansował go do stopnia majora
• 1917 - w czasie kryzysu przysięgowego został na krótko internowany, później (pozostając w konspiracji) działał
  w strukturach Polskiej Organizacji Wojskowej (POW),
  m.in. w Lublinie, a następnie na terenie Ukrainy i Białorusi, gdzie za swoją działalność m.in. w Moskwie był 3-krotnie aresztowany przez władze bolszewickie. Zwolnienia zawdzięczał kontaktom Kazimierza Pużaka, kierującego pracami PPS na terenie Rosji
• 1918 - ponownie objął dowodzenie 5 Pułku Piechoty Legionów
  i w grupie operacyjnej dowodzonej przez płk. Juliana Stachiewicza wspomógł oddziały polskie walczące z Ukraińcami o Przemyśl
• 19 XI 1918 - zorganizował odsiecz dla walczącego Lwowa, która zaważyła na utrzymaniu miasta; po zdobyciu Lwowa dowodził do początku 1919 roku oddziałami polskimi walczącymi pod Lwowem na południowym froncie
• VI 1919 - został awansowany do stopnia pułkownika
• IV 1919 - brał udział w tzw. wyprawie wileńskiej, w czasie której dowodził brygadą w 1 Dywizji Piechoty Legionów następnie został zastępcą inspektora i szefem
  Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk.
• w 1924 roku uzyskał nominację na dowódcę
  19 Dywizji Piechoty w Wilnie i kierował nią do 1926.
• 1924 - został jednym z nawybitniejszych polskich wolnomularzy; należał m.in. do lóż: "Tomasz Zan", "Święty Graal" i "Św. Michał Archanioł"; 14 XI 1926 kapłan Kościoła liberalno-katolickiego; w 1937 uzyskał najwyższy w masonerii 33. stopień wtajemniczenia
• 1 XII 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem
  z 15 sierpnia 1924 i 19 lokatą
• Nominację uzyskał, jako jeden z najmłodszych w Wojsku Polskim. Był bardzo wysoko oceniany przez Piłsudskiego, który w 1925 sugerując prezydentowi Stanisławowi Wojciechowskiemu obsadę teki ministra spraw wojskowych, wymienił Karaszewicza-Tokarzewskiego obok generała Lucjana Żeligowskiego, Leona Barbeckiego i Leonarda Skierskiego
• V 1926 - o przewrocie majowym został szefem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych
• 1928 - objął dowództwo 25 Dywizji Piechoty z miejscem postoju dowództwa w Kaliszu
• W 1932 został dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie
• 1936 - mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie
• 1938 - mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu
• 11 IX 1939 - dowodził grupą operacyjną swojego imienia
  (15 i 27 DP) w składzie Armii "Pomorze" i wraz z nią uczestniczył w bitwie nad Bzurą
• 27 IX 1939 - Po kapitulacji Warszawy stanął na czele organizacji wojskowej - Służby Zwycięstwu Polski;
  po utworzeniu Związku Walki Zbrojnej - ZWZ został komendantem Obszaru nr 3 Lwów
• III 1940 - został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD
• VIII 1941 - o ogłoszeniu amnestii dla polskich więźniów,
  na mocy układu Sikorski-Majski, został zwolniony i wstąpił
  do Wojska Polskiego w ZSRS; objął dowodzenie 6 Dywizją Piechoty "Lwów"; był następnie zastępcą generała Władysława Andersa, a po ewakuacji z ZSRR pełnił funkcję zastępcy dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie
• 1946 - mianowany dowódcą II Korpusu Polskiego, a następnie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia; pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii
• 1954 - mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych
  i ministrem Obrony Narodowej
• III 1964 - awansowany na generała broni
• 22 V 1964 - zmarł w Casablance
• 1992 - pochowany na Cmentarzu Wojskowym
  na warszawskich Powązkach